Wat feiten op een rij:
- Totaal: 260 km gefietst
- zaterdag: 3400 hoogtemeters (gemiddeld tijdens de Tour for Life ongeveer 2500 hoogtemeters)
- zaterdag 66 km geklommen
- zaterdag: 5700 KCal verbrand (normaal verbruik van een man per dag: 2500 KCal)

Kortom een goede training en veel geleerd. Dit gaan  we vaker doen!

Dat kan de beste overkomen, maar we willen alle problemen als gevolg van gebrekkig materiaal natuurlijk zoveel mogelijk uitsluiten.

Ik ben me daarom nu voorzichtig aan het verdiepen in het kopen van een nieuwe fiets, al zit ik nog een beetje aan te hikken tegen de enorme sloot geld die ik straks over de toonbank van een fietsenwinkel ga kieperen. Bij het kopen van een nieuwe fiets zijn er allerlei zaken waar je op moet letten, maar drie dingen lijken net even iets belangrijker dan hoeveel je bidonhouder precies weegt:

De afmontage. Hiermee wordt gedoeld op de schakelset die op je fiets zit. De versnellingsbak dus. Dit varieert van goedkope schakelsets van waaibomen-staal tot de echte profi sets die nooit kapot zullen gaan en in de losse verkoop al een klein fortuin kosten. Target is ‘minimaal Shimano 105’ want alles wat daaronder zit is niet bestand tegen het fysieke geweld dat wij op onze fietsen zullen gaan loslaten.
De wielen. Geef je veel geld uit aan een superfiets, maar vergeet je te kijken of de wielen die je erbij geleverd krijgt wel goed genoeg zijn, dan loop je de kans dat je bij de eerste de beste hobbel op de weg een gebroken spaak hebt of zelfs een krom wiel. Ook hier kun je het zo duur maken als je zelf wil.
Het frame. Veel goede onderdelen maken nog geen goede fiets. Belangrijk is ook dat de romp van het lichaam goed genoeg is, anders heb je niets aan de ledematen. De hamvraag bij het uitzoeken van een goed frame is of je kiest voor aluminium of carbon. Het verschil tussen de twee materialen zit hem in stijfheid, gewicht en schokdemping. En in prijs, want een carbon frame kost al gauw 50% meer. Bij ons in het team rijdt dan ook niemand op een carbon frame.

Het liefst wil ik dus een full-carbon fiets met topwielen en volledig Shimano Ultegra afgemonteerd. Richtprijs van een middenklasse merk met die specificaties: 1800 euro. Oeps.

Gelukkig biedt de wielergeschiedenis uitkomst voor de kleinere portemonnee. Kijk hier naar de reden om dat hele carbon gewoon lekker te vergeten: de val van George Hincapie tijdens Parijs-Roubaix in 1996. Hincapie reed met een aluminium stuur van Bontrager en een carbon voorvork van Trek. Juist, die voorvork begeeft het dus. Blijkbaar het gevolg van een kleinere valpartij eerder die etappe. Dat hele carbon gedoe, ik zou er gewoon niet aan beginnen – doe mij maar een lekkere veilige roestige bak staal. Ook lekker goedkoop.

Overigens dacht ik altijd dat de vreselijke crash van Jens Voigt in de Tour van vorig jaar ook het gevolg van falend carbon was, maar volgens deze uitgebreide analyse was het gewoon zijn eigen schuld (of is dat weer een cover-up van zijn fietsfabrikant Specialized?). Als je erg geschrokken bent van de beelden, kijk dan vooral naar het eigen commentaar van Jens: het viel allemaal wel mee.

Frank

Afgelopen week voor het eerst op een racefiets een flinke afstand afgelegd, en op snelheid. Rijden in een groepje ging me redelijk af, conditie was nog niet in orde en ik had vooral veel moeite met alle dingetjes waar je handigheid in moet krijgen: in- en uitklikken van pedalen, op tijd schakelen en vooral: de goede kant op schakelen.

Ik heb met verbazing en een flinke dosis scepsis aangehoord wat ik allemaal nodig heb om een beetje comfortabel te kunnen fietsen. Behalve een fiets gaat het om pedalen, schoenen, een helm, bidons, bidonhouders, een tasje met reservebandje, bandlichters, fietspomp, en de juiste kleding natuurlijk: sokken, broekje met bretels, shirt met lange mouw, shirt met korte mouw, regenjasje, armstukken, beenstukken en niet te vergeten een bril. Bovendien moet dit alles van behoorlijke kwaliteit zijn.

Ik probeerde deze waanzinnige voorraad spullen die ik moest verzamelen een beetje te bagatelliseren door als enige in een kort broekje en wat skikleding op de fiets te gaan zitten.

Na afloop had ik het behoorlijk koud (je hebt dus toch beenstukken nodig…). Bovendien had ik behoorlijke pijnen aan mijn zitvlak en alles wat daarom heen zit. Ik durfde niet tegen de rest te zeggen dat dat misschien kwam omdat ik het broekje ooit bij de Dirk van den Broek had gekocht.

De komende maanden hier verslagjes van de voorbereidingen op de Tour for Life in September.

Frank

Eind augustus rijden wij acht loodzware etappes over vele cols van Italië naar Nederland, langs klassieke routes, zo’n 150 kilometer per dag. Voor onszelf, maar vooral voor anderen, voor Artsen zonder Grenzen en miljoenen mensen in nood. Hiervoor hebben we jullie hulp nodig, we zamelen namelijk 15.000 euro in voor het goede doel, Artsen zonder Grenzen. Sponsoren kan direct via deze website, klik hier om een bijdrage te geven >>

Levensreddend werk van Artsen zonder Grenzen

De opbrengst van Tour for Life gaat naar Artsen zonder Grenzen. De hulpverleners van deze noodhulporganisatie hebben een levensreddende taak te vervullen en daar is geld voor nodig.

Artsen zonder Grenzen geeft medische hulp aan slachtoffers van oorlogen, rampen en epidemieën. Haar artsen, verpleegkundigen en andere specialisten gaan zélf naar het betreffende land. Samen met lokale medewerkers werken ze in ziekenhuizen, klinieken en mobiele hulpposten. Ze voeren spoedoperaties uit, geven hulp bij ondervoeding en behandelen mensen met ernstige ziektes als tuberculose en malaria. Ze begeleiden zwangere vrouwen rondom de bevalling en helpen vrouwen die slachtoffer zijn van seksueel geweld.


De teams werken veelal in oorlogs- en conflictgebieden. Ze willen iedereen bereiken die hun hulp nodig heeft. Daarom werkt Artsen zonder Grenzen ook op veel plaatsen waar andere (hulp)organisaties niet aanwezig zijn. In 1999 ontving Artsen zonder Grenzen de Nobelprijs voor de Vrede voor zowel het medische werk als het optreden als pleitbezorger voor mensen en bevolkingsgroepen in nood.