Voor mij is het meedoen aan de Tour for Life meteen de eerste kennismaking met wielrennen. Als beoefenaar dan, want ik heb in het verleden toch wel heel wat zomers zitten meepuffen met de coureurs die het bos uitkwamen op de Ventoux en Mart Smeets heel wat glaasjes rode wijn zien drinken tijdens de nabespreking.
Afgelopen week voor het eerst op een racefiets een flinke afstand afgelegd, en op snelheid. Rijden in een groepje ging me redelijk af, conditie was nog niet in orde en ik had vooral veel moeite met alle dingetjes waar je handigheid in moet krijgen: in- en uitklikken van pedalen, op tijd schakelen en vooral: de goede kant op schakelen.
Ik heb met verbazing en een flinke dosis scepsis aangehoord wat ik allemaal nodig heb om een beetje comfortabel te kunnen fietsen. Behalve een fiets gaat het om pedalen, schoenen, een helm, bidons, bidonhouders, een tasje met reservebandje, bandlichters, fietspomp, en de juiste kleding natuurlijk: sokken, broekje met bretels, shirt met lange mouw, shirt met korte mouw, regenjasje, armstukken, beenstukken en niet te vergeten een bril. Bovendien moet dit alles van behoorlijke kwaliteit zijn.
Ik probeerde deze waanzinnige voorraad spullen die ik moest verzamelen een beetje te bagatelliseren door als enige in een kort broekje en wat skikleding op de fiets te gaan zitten.
Na afloop had ik het behoorlijk koud (je hebt dus toch beenstukken nodig…). Bovendien had ik behoorlijke pijnen aan mijn zitvlak en alles wat daarom heen zit. Ik durfde niet tegen de rest te zeggen dat dat misschien kwam omdat ik het broekje ooit bij de Dirk van den Broek had gekocht.
De komende maanden hier verslagjes van de voorbereidingen op de Tour for Life in September.
Frank
