Ietwat onwennig en met lood in de benen heb ik afgelopen week de fiets van Pelle geleend. Het is een prachtige Stevens Aspin gemaakt van triple buttoned aluminium, afgemonteerd met Shimano Ultegra groepset, voorzien van Fulcrum Racing wielen, met als ultieme troefkaart een carbon voorvork. Al na 5 kilometer stond ik met een lekke band langs de kant van een winderige polderweg tussen Durgerdam en Uitdam.
Dat kan de beste overkomen, maar we willen alle problemen als gevolg van gebrekkig materiaal natuurlijk zoveel mogelijk uitsluiten.
Ik ben me daarom nu voorzichtig aan het verdiepen in het kopen van een nieuwe fiets, al zit ik nog een beetje aan te hikken tegen de enorme sloot geld die ik straks over de toonbank van een fietsenwinkel ga kieperen. Bij het kopen van een nieuwe fiets zijn er allerlei zaken waar je op moet letten, maar drie dingen lijken net even iets belangrijker dan hoeveel je bidonhouder precies weegt:
De afmontage. Hiermee wordt gedoeld op de schakelset die op je fiets zit. De versnellingsbak dus. Dit varieert van goedkope schakelsets van waaibomen-staal tot de echte profi sets die nooit kapot zullen gaan en in de losse verkoop al een klein fortuin kosten. Target is ‘minimaal Shimano 105’ want alles wat daaronder zit is niet bestand tegen het fysieke geweld dat wij op onze fietsen zullen gaan loslaten.
De wielen. Geef je veel geld uit aan een superfiets, maar vergeet je te kijken of de wielen die je erbij geleverd krijgt wel goed genoeg zijn, dan loop je de kans dat je bij de eerste de beste hobbel op de weg een gebroken spaak hebt of zelfs een krom wiel. Ook hier kun je het zo duur maken als je zelf wil.
Het frame. Veel goede onderdelen maken nog geen goede fiets. Belangrijk is ook dat de romp van het lichaam goed genoeg is, anders heb je niets aan de ledematen. De hamvraag bij het uitzoeken van een goed frame is of je kiest voor aluminium of carbon. Het verschil tussen de twee materialen zit hem in stijfheid, gewicht en schokdemping. En in prijs, want een carbon frame kost al gauw 50% meer. Bij ons in het team rijdt dan ook niemand op een carbon frame.
Het liefst wil ik dus een full-carbon fiets met topwielen en volledig Shimano Ultegra afgemonteerd. Richtprijs van een middenklasse merk met die specificaties: 1800 euro. Oeps.
Gelukkig biedt de wielergeschiedenis uitkomst voor de kleinere portemonnee. Kijk hier naar de reden om dat hele carbon gewoon lekker te vergeten: de val van George Hincapie tijdens Parijs-Roubaix in 1996. Hincapie reed met een aluminium stuur van Bontrager en een carbon voorvork van Trek. Juist, die voorvork begeeft het dus. Blijkbaar het gevolg van een kleinere valpartij eerder die etappe. Dat hele carbon gedoe, ik zou er gewoon niet aan beginnen – doe mij maar een lekkere veilige roestige bak staal. Ook lekker goedkoop.
Overigens dacht ik altijd dat de vreselijke crash van Jens Voigt in de Tour van vorig jaar ook het gevolg van falend carbon was, maar volgens deze uitgebreide analyse was het gewoon zijn eigen schuld (of is dat weer een cover-up van zijn fietsfabrikant Specialized?). Als je erg geschrokken bent van de beelden, kijk dan vooral naar het eigen commentaar van Jens: het viel allemaal wel mee.
Frank
